اکبر گنجی: اپوزیسیون واقعیت را نمی بیند و آگاهانه خود را فریب می دهد
يکشنبه ۷ خرداد ۱۳۹۶ ساعت ۱۱:۳۴
کد مطلب: 40855
اکبر گنجی: اپوزیسیون واقعیت را نمی بیند و آگاهانه خود را فریب می دهد
اکبر گنجی اخیرا در مقاله ای با عنوان «مخالفانی که واقعیت‌ها را نمی‌ببینند و آگاهانه خود را فریب می‌دهند» درخواست اپوزیسیون برای تحریم انتخابات و دعوت به اعتراضات خیابانی را ناشی از عدم شناخت مردم ایران توسط ضدانقلاب معرفی کرد.

به گزارش رسانه ایران، اکبر گنجی اخیرا در مقاله ای با عنوان «مخالفانی که واقعیت‌ها را نمی‌ببینند و آگاهانه خود را فریب می‌دهند» درخواست اپوزیسیون برای تحریم انتخابات و دعوت به اعتراضات خیابانی را، ناشی از عدم شناخت مردم ایران توسط ضدانقلاب معرفی کرد.

او در این مقاله با اشاره به آمار و ارقام حضور مردم ایران در پای صندوق های رای و با تاکید برعدم تاثیر تحریم انتخابات، نوشت: «اساساً تحریم انتخابات توسط مخالفان جمهوری اسلامی هیچ تأثیری در مشارکت مردم ندارد و تنها اثر آن این است که نشان می دهد گروه ها و افراد مدعی رهبری و اپوزیسیون؛ فاقد پایگاه اجتماعی در جامعه ایران هستند. ۵۲ روز بعد انتخابات با مشارکت ۷۲ درصدی مردم برگزار شد و اگر نظام ناکارآمد وزارت کشور از یک سو، و مخالفت قطعی شورای نگهبان با رأی دادن پس از ساعت ۲۴ از دیگر سو، نبود، احتمالاً میزان مشارکت به حدود ۷۵ درصد افزایش می یافت.
اینک، لیست بلند بالای گروه ها و افراد تحریم کننده انتخابات را مرور کنید، آیا آنان به این واقعیت که فاقد پایگاه اجتماعی در جامعه ایران هستند، اذعان خواهند کرد؟ به هیچ وجه. چرا؟»

http://rasanehiran.com/images/docs/files/000040/nf00040855-1.png

گنجی در ادامه مقاله اش، با اشاره به «رای نداده ها تابع ما(ضدانقلاب) هستند» می نویسد:
«برخی افراد و گروه ها ادعا کرده و می کنند که افرادی که در انتخابات شرکت نکرده اند، پیرو ما هستند. به تعبیر دیگر، ما آنها را نمایندگی می کنیم. پس از اعلام نتایج انتخابات ۱۳۹۲ هم برخی از تحریمیون نوشتند که آن ۲۷ درصدی که در انتخابات شرکت نکردند، با ما رادیکال ها هستند و اینک نوبت ماست که کارمان را آغاز کنیم.
به طور قطع- مگر در موارد استثنایی- حدود ۲۰ درصد مردم ایران در هیچ انتخاباتی شرکت نکرده و نمی کنند. عدم مشارکت آنها، لزوماً دلایل سیاسی ندارد. ۷ الی ۸ درصد دیگر را هم مخالفان نمی توانند به نام خود ثبت کنند یا خود را نماینده آنان قلمداد کنند. با کدام دلایل می توان مدعی شد که آنان به دلیل این که من یا گروه ما انتخابات را تحریم کردیم، در انتخابات شرکت نکردند؟»

گنجی در ادامه از اپوزیسیونی که مدعی است 20 درصد افرادی که در انتخابات شرکت نکردند را در ایران نمایندگی می کند خواست تا با فراخوان برای «اعتراض سیاسی»، نشان دهند که چه تعداد از «ناراضیان سیاسی» در ایران را نمایندگی می کنند.
او در پاسخ به این درخواست فراخوان می نویسد: «خیال بافی فردی را که حتی قادر به راه انداختن یک «اعتراض سیاسی» یک صد نفره نیست، بدان جا می کشاند که مردم را دعوت به انقلاب و سرنگونی جمهوری اسلامی می کند.
واقعیت این است که مردم داخل کشور به ساده ترین نحو ممکن صدای رادیکال ترین مخالفان مقیم خارج را می شنوند، اما شنیدن سخنان، نقدها و مطالبات این افراد و گروه ها یک امر است، و تن دادن به آن تکالیف و تجویزها امری دیگر.»

«وقتی من از پاریس، ژنو، لندن، لس آنجلس، نیویورک، واشنگتن، شیکاگو، سن‌فرانسیسکو، برلین، استکهلم، برلین، هاوایی، و...به مردم فرمان می دهم که جمهوری اسلامی را سرنگون کنید، مردم ایران که از صدها رسانه صدا و مطالبه مرا می شنوند، در همدلانه ترین شکل می گویند کنار گود نشسته و می گوید لنگش کن. برخی دیگر هم می گویند این ها در توسعه یافته ترین جوامع بشری دارای بهترین سطح زندگی اند و کنار سواحل استراحت می فرمایند، اما قصد دارند ما مردم اسیر نان و آب را به کشتن بدهند. اگر به مطالبه سرنگونی و انقلاب واقعاً باور دارند، چرا نمی آیند و به عنوان افراد و گروه های پیشگام عمل نمی کنند تا ما صداقت اعتقادی و گفتاری شان را در عمل در یابیم.»

گنجی همچنین با ارائه آمار و ارقام حضور مردم اروپا و آمریکا در پای صندوق های رای می نویسد: «به عنوان نمونه به انتخابات ریاست جمهوری آمریکا در همین دوره جمهوری اسلامی- یعنی ۲۰۱۶- ۱۹۸۰- بنگرید. حداقل مشارکت ۱/ ۴۹ درصد در سال ۱۹۹۶ و حداکثر مشارکت ۶/ ۶۱ درصد در سال ۲۰۰۸ بوده است. در انتخابات ۲۰۱۶ نیز میزان مشارکت ۹/ ۵۷ درصد بود. اگر استثنای ۲۰۰۸ را کنار بگذاریم، همیشه بالای ۴۰ درصد مردم در انتخابات ریاست جمهوری شرکت نکرده اند.
در آمریکا هم نیروهای سیاسی ای وجود دارند که کل رژیم سیاسی کشورشان را قبول ندارند. آیا آنان می توانند ادعا کنند که این ۴۰ درصد ثابت تابع ما هستند یا ما آنها را نمایندگی می کنیم؟»

او همچنین با اشاره به کشورهای دیگری از جمله فرانسه با میانگین 20 درصد عدم حضور و بریتانیا و کانادا با حدود 30 درصد عدم حضور در پای صندوق های رای، تاکید داشت که الزاما چنین درصدی از عدم حضور، الزاما نشان دهنده عدم رضایت از نظام این کشورها نیست بلکه «تجربه کشورهای دمکراتیک غربی» تاکید دارد که همیشه درصدی در انتخابات شرکت نمی کنند.
Share/Save/Bookmark