مهدی خلجی‌(ها) باید پاسخ‌گوی جنگ های احتمالی علیه ایران باشند
يکشنبه ۲۱ آذر ۱۳۹۵ ساعت ۱۷:۳۵
کد مطلب: 39057
مهدی خلجی‌(ها) باید پاسخ‌گوی جنگ های احتمالی علیه ایران باشند
«امروز مهدی خلجی (ها) -با مشاهده این‌که در شرایط امروز نظریه‌های او مستقیما توجیه‌‌گر سیاست ایجاد «جنگ‌های فرسایشی» میان شیعه و سنی در منطقه شده‌ و چه بسا گفتمانی که او ابداع کرده به بازگشت به یک فضای پیش‌مدرن و قرون‌وسطی در رابطه با ایران منجر خواهد شد - وظیفه دارد که از همان رسانه‌ها و تریبون‌ها و اتاق فکرهایی که این افکار را تولید و ترویج کرده٬ صراحتا به خطا بودن و مغرضانه بودن آن‌ها اعتراف کند.»

به گزارش رسانه ایران، فرهمند علیپور، تحلیلگر سیاسی مقیم ایتالیا در صفحه فیس بوک خود، با بازنشر مطلبی با عنوان «مهدی خلجی‌(ها) باید پاسخ‌گو باشند»، اظهارات تند و نسجینده مهدی خلجی و افرادی مانند او که باعث جنگ افروزی غرب علیه ایران می شود را به چالش کشید.

متن این مطلب را در زیر بخوانید:

چندی پیش استیو بانون (Steve Bannon) - مشاور ارشد دونالد ترامپ و رئیس دفتر آیندهء کاخ سفید- در شبکهء Breitbart با رابرت اسپنسر (Robert Spencer) - نویسندهء مشهور ضدایرانی و مسلمان‌ستیز آمرکایی - در مورد آخرین کتاب او با عنوان «The Complete Infidel\'s Guide to Iran» (راهنمای کامل ایران برای کفار) گفت‌وگویی داشت. بخشی از این گفت‌وگوی «تکان‌دهنده» به شرح زیر است:

- استیو بانون: تو در این کتاب فوق‌العاد‌ه‌ات به شدت از دولت اوباما برای مذاکرات با ایران انتقاد می‌کنی. اما به غیر از این٬ ما را در مورد «جهان سنی»‌ و دشمنی‌‌ سنی‌ها با ایران نیز راهنمایی می‌کنی. سوال اولم این است: آیا یک استراتژی مفید برای غرب این نیست که بگذاریم یک جنگ فرسایشی میان ایرانِ شیعه و جهان سنی راه بیافتد و هر دو طرف خون همدیگر را بریزند و ما عقب بنشینیم؟

- رابرت اسپنسر: چرا که نه؟! در دهه ۱۹۸۰ ایران و عراق ۸ سال با هم جنگیدند...

- استیو بانون: ...بله یک جنگ بی‌رحمانه! این نکته در رسانه‌های غربی خیلی بازتاب نداشت اما جنگ‌شان تقربیاْ مثل جنگ اول جهانی بود؛ سنگر به سنگر. می‌دانی هر دو طرف چه تعداد تلفات داشتند؟

- رابرت اسپنسر: عدد دقیقش را نمی‌دانم اما تلفات فوق‌العاده بالا بود! حکومت ایران در آستانهء سقوط بود و صدام حسین هم مشکلات خودش را داشت. و نکتهء مهم این‌نجاست که در طول آن مدت هیچ کدام‌شان مزاحم غرب نمی‌شدند. پس ایرادش کجاست؟ ما نمی‌توانیم جلوی تنفر بین شیعه‌ها و سنی‌ها را بگیریم. مسئولیت کشورهای غربی فقط حفظ امنیت شهروندان خودشان است.

- استیو بانون: تو در این کتاب در مورد تمدن ایران باستان هم صحبت می‌کنی [...] آیا مسئلهء‌ ایران فراتر از «اسلام» نیست؟ وقتی تاریخ را می‌خوانیم می‌بینیم که امپراتوری پارس قبل از اسلام هم نگاه متکبرانه‌ای به غرب داشت و آن‌ها را «وحشی» و «بربر» می‌خواند و مدام در حال جنگیدن با امپراتوری‌های روم و یونان بود. سوالم این است که آیا امروز ایرانی‌ها خودشان را در وهلهء اول میراث‌دار «امپراتوری پارس» می‌دانند و به همین دلیل با چنین تکبری به غرب نگاه می‌کنند و به مقابله با آن میروند یا این‌که دشمنی‌شان با غرب مستقیماْ‌ مربوط به «اسلام» است؟

- رابرت اسپنسر:‌ هر دو.... این دو همدیگر را تقویت می‌کنند. شکی نیست که ایران قبل از اسلام تمدن بزرگ و فدرتمند بود و همیشه با جهان غرب تقابل داشت و مدام به امپراتوری روم لشکرکشی می‌کرد. امروز هم برخوردشان با جهان غرب در امتداد همان روند تاریخ گذشته است. اما اسلام این رفتارشان را تقویت کرد٬ چون اسلام به مسلمان‌ها فرمان می‌دهد که به جنگ غیرمسلمانان بروند.

- استیو بانون: تو معتقدی که خطر ایران از داعش هم به مراتب بزرگ‌تر است. داعش یک فرقه دیوانه وحشی است اما موضوع ایران به مراتب جدی‌تر است.

- رابرت اسپنسر:‌ بله. آرزوی داعش این است که روزی شبیه ایران بشود...

- استیو بانون: آیا در طول تاریخِ «پرشیا» (Persia) یا «ایران» - قبل و بعد از اسلام - کوچک‌ترین نمونه‌ای وجود دارد که این کشور حتی یک بار هم در برابر «شاخهء زیتون» (نماد صلح)‌ پاسخ مثبت نشان داده باشد؟

- رابرت اسپنسر:‌ هرگز! هرگز! یک مورد هم نیست!

در تاریخ روابط ایران و آمریکا (قبل و بعد از انقلاب) این دفعه اول است که این تصویر که «ایران» - و نه صرفاْ نظام سیاسی فعلی آن یا جناحی از حکومت آن - یک دشمن «ذاتی» و «تاریخی» غرب است وارد بالاترین سطوح تصمیم‌گیری سیاسی آمریکا شده است. پیش از این٬ حتی ضدایرانی‌ترین و جنگ‌طلب‌ترین و رادیکال‌ترین جریان‌های سیاسی آمریکا سعی در «تغییر» رفتار یا ماهیت نظام سیاسی ایران از طریق فشارهای اقتصادی یا انزوای سیاسی یا تهدید‌های نظامی داشتند. اما اکنون موضوع «ذاتی» جلوه دادن «دشمنی» میان «ایران» و «غرب» آغاز یک گفتمان خطرناک جدیدی است که عملا هیچ راهکار جز «نابودی»‌ این دشمن دیرینه از طریق جنگ‌های نیابتی/فرسایشی یا مستقیم باقی نمی‌گذارد. در واقع استفاده از این گفتمان و ادبیات به معنی کنار گذاشتن تمام ساز و کارهای سیاسی و قواعد بین‌الملل جهان مدرن و بازگشت به شیوه‌های دوران قرون‌وسطی و عصر «امپراتوری‌ها»‌ در برخورد با ایران است.

مهدی خلجی - عضو اتاق فکر سیاسی «Washington Institute» در آمریکا - اولین کسی بود که در ۲۶ آوریل سال ۲۰۱۵ - در اوج مذاکرات هسته‌ای - در مقاله‌ای با عنوان «Iran Won\'t Give Up on Its Revolution» (ایران دست از انقلابش برنخواهد داشت) در روزنامهء «NYTimes»٫ این نظریهء «ذاتی» بودن دشمنی ایران با «جامعهء جهانی» را مطرح کرد.

او در این مقاله استدلال می‌کند که حتی کشورهایی مانند ژاپن و آلمان نازی در جنگ جهان دوم تنها برای مدتی کوتاه (۱۹۴۵- ۱۹۳۹)‌ انگیزه‌های سلطه‌جویانه داشتند و پس از آن به «نظم جهانی» به رهبری آمریکا تمکین کردند. اما «خوی» سلطه‌جویی و کشورگشایی ایران و حسرت بازگرداندن شکوه و اقتدار گذشته‌اش٬ چه در زمان جمهوری اسلامی و چه در زمان پهلوی و چه در دوران صفوی همواره مبنای سیاست‌های خارجی این کشور بوده.

در این مقاله مهدی خلجی انقلاب ایران را ترکیبی از ناسیونالیسم هزار ساله ایرانی - با حسرت شکوه گذشته - و ایدئولوژی جهادی اسلامی می‌خواند. او استدلال می‌کند که در دوران صفوی تنها عامل «مهار» سلطه‌جویی ایران در منطقه٬ جنگ‌ها این کشور با امپراتوری‌های عثمانی و روس بوده و بعد از انقلاب نیز فقط جنگ ۸ ساله با عراق مانع انگیزه‌های کشورگشایی ایران در منطقه شد. یعنی همان نسخه‌ء «جنگ فرسایشی» که امروز استیو بانون (Steve Bannon) و رابرت اسپنسر (Robert Spencer) برای «مهار» ایران در نظر دارند.

در راستای تقویت همین گفتمان؛ هم‌فکران ایرانی و غیرایرانی مهدی خلجی در ۱-۲ سال گذشته به ادبیات‌سازی گسترده‌ای در رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی پرداختند:‌ نام‌‌گذاری‌هایی مانند «شیعی-آریایی» و «ساسانی-صفوی» برای توصیف انگیزه‌های سیاسی ایران در منطقه و همچنین تشبیه‌سازی ایران با داعش (واژه‌سازی‌هایی مانند «جاعش») و برجسته نمودن و دامن زدن به اختلافات قومی و مذهبی - هم در داخل ایران و هم با کشورهای همسایه - از نمونه‌های فعالیت‌های این گروه از «فعالان» ایرانی است.

تاثیر نظریه‌پردازی‌های مهدی خلجی در افکار رابرت اسپنسر در جای به وضوح آشکار می‌شود که او در کتاب «The Complete Infidel\'s Guide to Iran»٬ بارها مستقیما به مقاله «Nuclear Fatwa Religion and Politics in Iran\'s Proliferation Strategy» مهدی خلجی و مایکل ایزنستادت (Michael Eisenstadt) ارجاع می‌دهد و به آن استناد می‌کند. مهدی خلجی در این مقاله - مانند بسیاری از سخن‌رانی‌هایش به زبان انگلیسی (مثلا سخنرانی‌اش در سال ۲۰۱۳ در سازمان Jewish United Fund) - تلاش می‌کند تا از نظر فقهی اثبات کند که تولید و نگهداری «سلاح هسته‌ای» نه تنها بر خلاف شرع اسلام نیست که بر طبق نص صحیح قرآن «واجب» شرعی است و هر فتوایی که بر خلاف این حکم قرآن صادر شده چیزی جز «تقیه» نبوده است.

اگر تا قبل از انتخاب دونالد ترامپ به عنوان رئیس جمهور آینده آمریکا و انتصاب جنگ‌طلب‌ترین و ضدایرانی‌ترین چهره‌های سیاسی این کشور در کابینه‌ او٬ فعالیت‌های «کارشناسان» و «فعالان سیاسی» ایرانی در اتاق فکر‌های واشنگتن یک «شغل» کم‌ارزش محسوب می‌شد و اگر اکثر مخاطبان فارسی زبان آن‌ها نسبت به مقالات و نظریه‌هایشان به زبان انگلیسی بی‌اطلاع یا بی‌تفاوت بودند٬ امروز شرایط کاملا تغییر کرده و شیوهء برخورد ما با آن‌ها نیز باید عوض شود.

امروز تحلیل‌های مغرضانه و نسخه‌های جنگ‌طلبانهء این افراد تا بالاترین سطوح سیاسی آمریکا و مراکز تصمیم‌گیری واشنگتن و اتاق فرماندهی کاخ سفید رخنه کرده و می‌تواند مبنای سیاست‌گذاری‌های ویران‌گر و جبران‌ناپذیر برای ایران و منطقه باشد.

امروز مهدی خلجی (ها) -با مشاهده این‌که در شرایط امروز نظریه‌های او مستقیما توجیه‌‌گر سیاست ایجاد «جنگ‌های فرسایشی» میان شیعه و سنی در منطقه شده‌ و چه بسا گفتمانی که او ابداع کرده به بازگشت به یک فضای پیش‌مدرن و قرون‌وسطی در رابطه با ایران منجر خواهد شد - وظیفه دارد که از همان رسانه‌ها و تریبون‌ها و اتاق فکرهایی که این افکار را تولید و ترویج کرده٬ صراحتا به خطا بودن و مغرضانه بودن آن‌ها اعتراف کند.

مطمئنا افکار عمومی جامعهء ایرانی این «فرصت» را به او و هم‌کیشانش در اتاق فکرها و دانشگاه‌های آمریکا و اروپا و شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌ها خواهد داد تا با به کار گرفتن دانش و قلم خود در راستای ترویج صلح و دیپلماسی و تنش‌زدایی میان ایران و کشورهای غربی و منطقه٬ «فرصت‌طلبی»های مخرب گذشته‌شان را جبران کنند. در غیر این صورت با قضاوت‌ سنگین تاریخ مواجه خواهند شد. راه هنوز باز است اما فرصت کوتاه‌.
Share/Save/Bookmark