خدمات بی بی سی به هالیوود
توجیه ۳۹ سال تباهی به نام هنر
شنبه ۲۰ آذر ۱۳۹۵ ساعت ۱۸:۰۶
کد مطلب: 39030
مولف : محمود شریعتی
 
داستان زندگی ماریا اشنایدر از آن زمان که در نخستین فیلم جدی اش در سال ۱۹۷۲ مورد تجاوز قرار گرفت تا زمانی که در سال ۲۰۱۱ فوت کرد ۳۹ سال آیینه تمام نمای افتضاحی است که بی اخلاقی بر سر نسل ها دختر آورده است. تیرگی هایی که شیک توجیه می شوند، کاسبی ۴۰ میلیارد دلاری برای صاحبان صنعت سینما بهمراه دارد و شهرت همراه با بدنامی و تباهی برای بازیگران به ارمغان آورده.
رسانه ایران (Rasanehiran.com):
داستان زندگی ماریا اشنایدر از آن زمان که در نخستین فیلم جدی اش در سال ۱۹۷۲ مورد تجاوز قرار گرفت تا زمانی که در سال ۲۰۱۱ فوت کرد ۳۹ سال آیینه تمام نمای افتضاحی است که بی اخلاقی بر سر نسل ها دختر آورده است. تیرگی هایی که شیک توجیه می شوند، کاسبی ۴۰ میلیارد دلاری برای صاحبان صنعت سینما بهمراه دارد و شهرت همراه با بدنامی و تباهی برای بازیگران به ارمغان آورده.
داستان تجاوز واقعی مارلوم براندو به دختر ۱۹ ساله فرانسوی در صحنه فیلم برداری فیلم آخرین تانگو برای چندمین بار پس از مرگ ماریا اشنایدر بر سر زبان ها افتاده است. این بار به بهانه بازنشر اظهار نظر عجیب و وقیحانه «برتولوچی» کارگردان فیلم که گفته قبل از فیلم برداری با مارلوم براندو هماهنگ کرده تا بدون اطلاع به اشنایدر به او تجاوز کند تا فیلم واقعی جلوه کند.
بعد از آن فیلم ماریا اشنایدر رو به مصرف مواد مخدر آورد دو سال بعد اعلام کرد که همجنس گرا شده دو سال بعد از آن خودش را در بیمارستان روانی در رم بستری کرد و بارها دست به خودکشی زد.1 ماریا اشنایدر در مصاحبه هایش بین سال های ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۱ درباره وضعیتش گفته: «هفت سال از زندگی من تباه شد و از دست دادم. وقتی [به خاطر آن فیلم] مشهور شدم رو به مواد مخدر آوردم. از شهرت متنفر بودم، به خاطر تصویر آزار دهنده ای که مردم از من به خاطر بازی در آن فیلم داشتند. به اضافه آنکه هیچ خانواده ای پشت من نبود که حمایتم کند. به همین خاطر عذاب می کشیدم.»2

بی بی سی فارسی در همین راستا گزارشی ارائه کرده است و پرسیده «آیا می توان به اسم هنر بدیهیات اخلاقی و انسانی را نادیده گرفت؟»
در پی پاسخی برای این سوال، بی بی سی فارسی بی اطلاعی بازیگران از موارد مشابه در سر صحنه فیلم برداری را هنر کارگردانی و کمال گرایی در ساخت فیلم دانسته است. بی بی سی با ذکر نمونه های دیگر از کارگردانان بنام هالیوود مثل هیچکاک و کوبریک و اسکات این تکنیک را مخصوص کارگردانان سخت گیر در عین حال موفق در سینما خوانده است که صحنه هایی مطابق با واقعیت به تصویر کشیده اند. این اما پاسخی است برای هالیوود که مخاطبان فارسی زبان را اقناع نمی کند.

مخاطب اصلی بی بی سی فارسی ایرانی ها و فارسی زبانان هستند. بی بی سی اما در مثال آوری از سینمای ایران عاجز است. چرا که نمایش مسائل غیر اخلاقی پس از انقلاب در سینمای ایران جایگاهی ندارد. و برای نمایش آسیب های اجتماعی نیز راه ها و مدل ها ابداعی خلق شده است.
۱۴ سال پیش در افتتاحیه «موزه سینمای ایران» رییس جمهور وقت سید محمد خاتمی دستاورد سینمای غرب را هنر همراه با سکس وخشونت معرفی کرد. او همچنین افتخار جمهوری اسلامی ایران را در تولید جذابیت های هنری در فیلم سازی با حذف دو عنصر مذموم سکس و خشونت دانست. (بیشتر بدانید)
بی بی سی فارسی اما تجاوز به ماریا اشنایدر را با اشاره به یک خاطره از داریوش مهرجویی در ذهن مخاطبان فارسی زبانش همسان سازی کرده است.
بی بی سی فارسی در این باره نوشت: « این قرارداد سینمایی به خودی خود مسئله‌دار، وقتی مسئله‌دارتر می‌شود که مثل فیلم "هامون"، ساختۀ داریوش مهرجویی، بازیگر زن (بیتا فرهی) خبر ندارد بازیگر مرد (خسرو شکیبایی) قرار است واقعا به او سیلی بزند. پنهان کردن واقعیت از بازیگر به بهانه "طبیعی‌" تر کردن صحنه توجیه شده است.»
این درحالی است که مهرجویی در همان کتاب نوشته این را به خسرو گفتم و توضیح دادم که یک سیلی بیشتر نیست دیگر، حالا بعدا خودمان یک جوری توجیه‌اش می‌کنیم! این پلان را در یک برداشت گرفتیم و بعدش دیدم خسرو رفته یک گوشه و دارد زار زار گریه می‌کند، از بس که وجدانش ناراحت شده بود و بیتا هم همین قدر شوکه بود. او پشیمانی اش را در همان کتاب ابراز داشته.
واقعیت آن است که هرچند کار مهرجویی دور از اخلاق حرفه ای است اما میان سیلی و تجاوز در فیلم، فاصله بسیار است و هر عقل سلیمی به آن اعتراف دارد. اما بی بی سی فارسی پاسخ پرسش نخستینش درباره اخلاق را با سیلی خسرو شکیبایی به صورت بیتا فرهی به درخواست کارگردان ایرانی توجیه کرده است. این تکنیک عملیات روانی ناخودآگاه ذهن را از یک جنایت به سطح خطای اخلاقی آن هم به خاطر ارزش بالاتری به اسم «هنر» پایین می آورد. تجاوزی که مسیر زندگی یک دختر بچه ۱۹ ساله را به کلی تغییر داد و به تباهی کشاند و ۳۹ سال از عمرش را درگیر مواد مخدر و همجنس بازی و خودکشی و بستری در بیمارستان روانی کرد، به دروغِ هنر و سینما پوشیده شد. خدمتی به هالیوود و صنعت 40 میلیارد دلاری اش.

ماریا اشنایدر در فوریه ۲۰۱۱ بر اثر سرطان مرد. نکته قابل توجه آنکه در مراسم تشییع جنازه او برتولوچی و مارلوم براندو حضور نیافتند. آن دو حیوان به خاطر جنایتشان حتی از ماریا اشنایدر عذرخواهی هم نکردند.

تاریخ هالیوود پر است از زنانی که به نام هنر قربانی شدند. همان قدرتی که آن ها را به شهرت می رساند، همان مانع انتشار آن می شود. برخی از آن ها توانستند این مسئله را ابراز کنند. اشلی جود (Ashley Judd) سال ها بعد اعلام کرد که در ۱۹۹۷ توسط یک فیلم ساز قدرتمند مورد تجاوز قرار گرفته. جنیفر لارنس و شارون استون نیز در مورد مشابه مورد اذیت و آزار قرار گرفتند. (بیشتر بدانید)

بی بی سی فارسی بدون آنکه گزارشی از سابقه نارضایتی دخترانی که به بهانه هنر، روح آن ها دریده شده و شخصیتشان در حد یک تحریک کننده جنسی پایین آمده ارائه دهد به توجیه آن برای مخاطبان فارسی زبانش پرداخت. ظاهرا تکرار واقعه ای مثل آنچه برای اشنایدر اتفاق افتاده برای یک دختر بازیگر ایرانی چندان اهمیتی ندارد. سوال اساسی که باقی می ماند این است که چند اشنایدر دیگر قرار است ۳۹ سال آخر عمرشان را به تباهی بگذرانند پاسخ دهد.


پانویس:
1- Hadleigh, Boze (۲۰۰۱), The Lavender Screen: The Gay and Lesbian Films, Citadel Press, p. ۸۱, ISBN ۰-۸۰۶۵-۲۱۹۹-۶
Abrams, Richard M. (۲۰۰۶), America Transformed: Sixty Years of Revolutionary Change, ۱۹۴۱–۲۰۰۱, Cambridge University Press,
Ebert, Roger (۱۴ September ۱۹۷۵). "Interview with Maria Schneider". Chicago Sun-Times. Retrieved ۲۱ April ۲۰۰۷.

2- Hadleigh, Boze (۲۰۰۱), The Lavender Screen: The Gay and Lesbian Films, Citadel Press, p. ۸۱, ISBN ۰-۸۰۶۵-۲۱۹۹-۶
Abrams, Richard M. (۲۰۰۶), America Transformed: Sixty Years of Revolutionary Change, ۱۹۴۱–۲۰۰۱, Cambridge University Press,
Ebert, Roger (۱۴ September ۱۹۷۵). "Interview with Maria Schneider". Chicago Sun-Times. Retrieved ۲۱ April ۲۰۰۷.
Share/Save/Bookmark