احتمالی که نمی توان نادیده گرفت
آیا اسامه بن لادن دیگری در راه است؟
جمعه ۱۸ شهريور ۱۳۹۰ ساعت ۲۲:۴۵
کد مطلب: 4103
مولف :
 
آیا اسامه بن لادن دیگری در راه است؟
اسامه بن لادن نام فردی بود که به مدت 10 سال در صدر اخبار رسانه های جهان قرار داشت. گرچه مرگ او پایان کابوس بخشی از افکار عمومی غرب را فراهم کرد، اما رویدادهای جاری در لیبی و به ویژه پس از اعلان سرنگونی معمر قذافی و ناپدیدن شدن او، احتمال طرحی پشت پرده را از سوی حاکمان کاخ سفید به منظور ایجاد دشمنی جدید را به شدت تقویت کرده است.
این بار نوبت به معمر قذافی رسید که در امواج خشم مردم خود گرفتار آید. بعد از بن علی در تونس، مبارک در مصر و احتمالاً علی عبدالله صالح در یمن، این بار تحولات دومینو وار خیزش های عربی به ایستگاه طرابلس رسید؛ ایستگاهی که رسیدن به آن با فراز و نشیب های فراوانی همراه بود.

اعلان منطقه ی پرواز ممنوع
سیاست مداران اروپایی و آمریکایی در پی آنند که با مصادره ی انقلاب های عربی به تصویرسازی های مطلوب خود همت گمارند تا شاید از شرمندگی حمایت های مادی و معنوی طولانی مدت خود از دیکتاتورها بکاهند و در آینده ضمن حفظ منافع اقتصادی خود، افراد و گروه های نزدیک به غرب را به قدرت برسانند.
از سوی ناتو و قدرت های غربی، مواضع دو پهلوی ترکیه، انعکاس برخی از گزارش های رسانه ای مبنی بر مجوز قذافی در انجام اعمال ضد بشری چون تجاوز و استفاده از سپر انسانی در نبردها، از جمله مواردی بودند که در این ۵ ماه بسیار خبرساز شدند.

اما بالاخره آنگونه که شواهد و قراین نشان می دهند سرهنگ پیر هم بعد از ۴۲ سال حاکمیت استبدادی و صد البته انجام اقدامات عجیب و غریب در عرصه ی سیاسی و دیپلماتیک از اریکه ی قدرت به زیر کشیده شد.

در فضای دیپلماتیک و رسانه ای طبق معمول این چند ماه اخیر چنانکه پیشتر در تونس و مصر به وضوح شاهدش بودیم، سیاست مداران اروپایی و آمریکایی در پی آنند که با مصادره ی انقلاب های عربی به تصویرسازی های مطلوب خود همت گمارند تا شاید از شرمندگی حمایت های مادی و معنوی طولانی مدت خود از دیکتاتورها بکاهند و در آینده ضمن حفظ منافع اقتصادی خود، افراد و گروه های نزدیک به غرب را به قدرت برسانند.

به طور مثال نیکلا سارکوزی با نادیده انگاشتن تلاش مخالفین رژیم قذافی در جبهه های نبرد با زیرکی خاصی سرنگونی قذافی را آزادسازی می خواند. گویی که نیروهای زمینی ناتو با رشادت تمام وارد باب العزیزیه شده اند. گرچه نگرانی سارکوزی و یا باراک اوباما به علت ساختار سنتی و نه غربی لیبی و نفوذ فرهنگ عمدتاً اسلامی در تار و پود فرهنگ و تاریخ این کشور قابل درک است.

اما در این چند روزی که از سقوط طرابلس می گذرد دو سوال بیش از پیش ذهن رسانه ها را به خود مشغول کرده است. این دو پرسش از این قرار است. آیا این پایان کار جماهیر و مدینه ی فاضله ی سرهنگ بود؟ آینده ی لیبی پس از قذافی به کدام سمت و سو پیش خواهد
در این نگرش کشتن و یا پیدا کردن معمر قذافی و پسرانش به منظور محاکمه در دادگاه لاهه می تواند به عنوان بهانه ای به منظور رقم زدن سناریوی بن لادن سازی در لیبی مورد سوء استفاده قرار گیرد.
رفت؟ به دنبال مطرح شدن این دو پرسش بسیاری از تحلیلگران با عطشی وصف ناپذیر به دنبال پاسخ بدان هستند.

در این بین برخی مواضع مقامات سیاسی، دیپلماتیک و رسانه ای غربی خبر از سناریوهایی دارند که در این چند روز کمتر در سطح جهان به صورتی جدی مورد توجه قرار گرفته اند.

گرچه سیاست مداران غربی در این مدت اندک به گونه ای صریح پرده از اقدام احتمالی خود در آینده برنداشته اند، اما انعکاس برخی مواضع گاه و بیگاه آنان از میان برخی از اخبار حکایت از احتمال اتخاذ شیوه هایی از عملیات روانی به منظور آماده کردن ذهنیت مردم برای پذیرش دشمنی دیگر برای تمدن بشریت این بار با عنوان کابوس قذافی را دارند.

در این نگرش کشتن و یا پیدا کردن معمر قذافی و پسرانش به منظور محاکمه در دادگاه لاهه می تواند به عنوان بهانه ای به منظور رقم زدن سناریوی بن لادن سازی در لیبی مورد سوء استفاده قرار گیرد. تعیین پاداش برای زنده و یا مرده ی دیکتاتور لیبی که از سوی برخی از منابع اعلان شده است خود شاهدی است بر این مدعا که این طرح حداقل بر روی میز وجود دارد.

در راستای این طراحی احتمالی تلاش در جهت حفظ امنیت صدور نفت لیبی، تأمین امنیت اسرائیل
شباهت های رفتاری و روانشناختی معمر قذافی به رهبر پیشین القاعده نکته ای است که توسل به این سناریو را محتمل تر کرده است. این مهم با عنایت به پیشینه ی فلسفی، تاریخی و بحران فزاینده ی اقتصادی غرب چندان دور از ذهن نیست.
و از همه مهم تر نظارت بیشتر به منظور استحاله ی حرکت های مردمی اخیر خاورمیانه می تواند به عنوان اهداف کلان این سناریو مد نظر قرار داشته باشند.

در این بین ناپدید شدن قذافی و اعلان مواضع برخی از مقامات اروپایی مبنی بر تلاش در جهت یافتن و محاکمه او به علت جنایات ضد بشری و نقض حقوق بشر گرچه خبر خوشحال کننده ای است (البته در صورت عادلانه و علنی بودن دادگاه) اما سوء استفاده غرب از حقوق بشر، داستان ۱۰ ساله ی بن لادن و آمریکایی ها و برخی شباهت های رفتاری و روانشناختی معمر قذافی به رهبر پیشین القاعده نکته ای است که توسل به این سناریو را محتمل تر کرده است. این مهم با عنایت به پیشینه ی فلسفی، تاریخی و بحران فزاینده ی اقتصادی غرب چندان دور از ذهن نیست.

به طور مثال در سطح فلسفه ی سیاسی غرب نیکولا ماکیاولی به عنوان پدر سیاست غیراخلاقی می گوید: در زمان بحران ها توسل به دشمن خارجی فرضی به منظور ایجاد وحدت در داخل و کاهش فشارها بر روی حاکمان بهترین سیاست خواهد بود. تکرار همین کلام از سوی بسیاری از فلاسفه ی یونان باستان چون افلاطون و متفکران معاصر اروپایی و آمریکایی خود گواهی است از ریشه دار بودن این نگرش در گفتمان سیاسی و فلسفی غرب.

در چهارچوب همین نظریه است که احتمالاً فرانکو فراتینی وزیر امور خارجه ی ایتالیا که کشورش همیشه
چرخش های ناگهانی مواضع سیاسی، داستان سرایی های تهاجمی و تند در قبال مخالفان، ارائه تصوری غیرمتمدن از قذافی در رسانه های غربی و از همه مهم تر ارتباط دیکتاتور پیشین لیبی با گروه های تروریستی از جمله دلایلی است که امکان تجلی بن لادنی جدید در سیمای معمر قذافی و خانواده اش را برای مخاطب غربی باور پذیر کرده است.
از حامیان رژیم قذافی بوده در موضع‌گیری متفاوت اعلام کرده است که پیشنهاد‌ها برای پناهنده ‌شدن قذافی در کشور خارجی بار‌ها ارائه شد اما اکنون مهلت این پیشنهاد‌ها به پایان رسیده و تنها راه محاکمه ی قذافی در دادگاه بین المللی لاهه است.

تکرار همین مواضع از سوی مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا و نخست وزیر استرالیا خود گواهی دیگر است از وجود این احتمال و حتی اتخاذ برخی اقدامات به منظور دشمن سازی و ماجراجویی جدید. جولیا گیلارد نخست وزیر استرالیا در حضور خبرنگاران با تاکید بر کناره‌گیری کامل قذافی از قدرت گفت: قذافی باید از سر راه مردم لیبی کنار رفته و به دلیل ارتکاب جرایم علیه بشریت به پای میز محاکمه بین‌المللی آورده شود.

چرخش های ناگهانی مواضع سیاسی، داستان سرایی های تهاجمی و تند در قبال مخالفان، ارائه تصوری غیرمتمدن از قذافی در رسانه های غربی و از همه مهم تر ارتباط دیکتاتور پیشین لیبی با گروه های تروریستی از جمله دلایلی است که امکان تجلی بن لادنی جدید در سیمای معمر قذافی و خانواده اش را برای مخاطب غربی باور پذیر کرده است. در این راستا اعزام نیرو به لیبی و انجام حملات هوایی آنگونه که در پاکستان و افغانستان سال ها شاهد آن بودیم به بهانه هایی چون مقابله با قذافی و متحدان او در القاعده و گروه هایی بنیادگرا در آینده ی نزدیک را حداقل به عنوان یک احتمال نمی توان از نظر دور داشت.

به لحاظ تاریخی پیشنه ی آمریکایی ها در دوران جنگ سرد و روزهای پس از حملات ۱۱ سپتامبر خود گواهی است از نمونه ای عینی از سناریوی دشمن سازی خارجی. در عصر جنگ سرد دنیای سرمایه داری به منظور حفظ وحدت خود در قبال سوسیالیسم با معرفی شوروی و اقمارش به عنوان نیروهای اهریمنی و شر به مدت نیم قرن تمامی ساز و کارها
کاندولیزا رایس وزیر امور خارجه وقت آمریکا در دوران حاکمیت نو محافظه کاران در مصاحبه ای اعلام می کند که ما پس از فروپاشی شوروی تا مدت ها نمی دانستیم که دشمن آمریکا در سطح جهان کیست. این مشکل بسیاری از طراحان سیاست خارجی را دچار سردرگمی کرده بود.
را در جهت مطلوب خود سوق داد.

پس از فروپاشی شوروی وجود خلاء دشمن خارجی تا مدت ها بساری از مراکز امنیتی و سیاستمداران غربی و به ویژه سیاست خارجی آمریکا را تحت تاثیر قرار داده بود. به طور مثال کاندولیزا رایس وزیر امور خارجه وقت آمریکا در دوران حاکمیت نو محافظه کاران در مصاحبه ای اعلام می کند که ما پس از فروپاشی شوروی تا مدت ها نمی دانستیم که دشمن آمریکا در سطح جهان کیست. این مشکل بسیاری از طراحان سیاست خارجی را دچار سردرگمی کرده بود.

لاجرم برای جبران این کاستی حوادث ۱۱ سپتامبر و برخی حوادث تروریستی دیگر که به مسلمانان نسبت داده شد زمینه را به منظور معرفی دشمنی دیگر به منظور هزینه کردن از پول مالیات دهندگان غربی در جهت سود مجتمع های صنعتی و نظامی فراهم کرد. این بار نیروها و کشورهای حامی اسلام گرایان به عنوان منابع تهدید کننده ی فرهنگ و اعتقادات جوامع متمدن به جهانیان معرفی شدند. گرچه در آن زمان لیبی به همراه سوریه و ایران در محور شرارت قرار گرفت اما قذافی خیلی زود توانست که با معامله بر سر قضیه ی لاکربی و برنامه ی هسته ای این کشور اعتماد آمریکا و اروپا را به خود جلب کند. اما غرب بارها اثبات کرده است که دوستان قابل اعتمادی برای متحدان خود در منطقه نیستند و هرگاه که منافع ایجاد کند پشت متحدان دیروز خود را به نفع متحدان جدید خالی خواهند کرد.

شوربختانه تاریخ بارها اثبات کرده است که علی رغم خیانت غرب به دوستان دیروز؛ دیکتاتورهایی چون صدام، بن علی، مبارک و حتی معمر قذافی تا آخر خواسته یا ناخواسته در چهارچوب پازل منافع غرب گام بر می دارند.
Share/Save/Bookmark